Wiersz biały jest specyficzną formą poezji. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada też rymów. Istotna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. De facto nie ważna jest forma ekspresji, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest tożsamo banalna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od autora. A ludzie umieją w ten sposób przekazać własne myśli i pragnienia. Nam zostaje jedynie delektować sie ich poezją, którą tak pieczołowicie każdy artysta tak pielęgnuje.
“Niecierpliwe powieki”
po miłości nie czekam na nikogo
pocałunek namiętności drży
w nagiim spotkaniu szuka im mój uśmiech
niecierpliwa jest delikatnie
Nie wiem ilu poetów uważa się za prawdziwych poetów, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych autorów. Jedno jest bezdyskusyjne. Jesteśmy obdarowani siłą. Czy w nas zbytnio wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest siła, ważne jest usilne pielęgnowanie swojego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry o ile nie zaprzestaniesz. Tak w tym momencie jest z nami poetami wierszokletami.
Sztuka to nasz konik. Nie można o niej mówić jak o powszechnym hobby. Tu jedyne co poświęcamy to nasza głowę. Wylewamy myśli na kartkę, rozbieramy się przed wszystkimi z masek dnia zwyczajnego. Jak naguski w środku ośrodki miejskie musimy pozbyć się wstydu i lęk przed obnażeniem osobistej duszy.
Wiersz wolny jest specyficzną formą poezji. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada również rymów. Istotna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. Naprawdę nie ważna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest tak samo łatwa jak poezji tradycyjnej. Zależy to od poety. A wszyscy potrafią w ten sposób przekazać spersonalizowane koncepcje i uczucia. Nam zostaje tylko delektować sie ich sztuką, którą tak starannie każdy pisarz tak pielęgnuje.
Nie wiem ilu poetów uważa się za dobrych poetów, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych poetów. Jedno jest pewne. Jesteśmy obdarowani siłą. Czy w nas przesadnie wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest siła, istotne jest usilne pielęgnowanie swojego celu na przekór wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli już nie zaprzestaniesz. Tak teraz jest z nami poetami wierszokletami.
Wiersze to nasz konik. Niemożliwym jest o niej mówić jak o powszechnym hobby. Tu jedyne co obnażamy to nasza jaźnie. Wylewamy duszę na kartkę, obnażamy się przed czytelnikiem z masek dnia normalnego. Jak naguski w środku ośrodki miejskie musimy odrzucić wstyd i lek przed ukazaniem osobistej psychiki.
“Pełne was piękno”
na włosy nieśmiałe spotkanie patrzy przed pięknem
szuka nasze piękno nagiich włosów
uwielbiają przed moją twarzą splecione oczy splecioną miłość
oni pragną młodego całusa
Wiersz wolny jest specyficzną formą wiersza. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada również rymów. Ważna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. Naprawdę nie ważna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest jednakowo trudna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od artysty. A ludzie umieją w ten sposób przekazać prywatne myśli i uczucia. Nam pozostaje wyłącznie degustować sie ich twórczością, którą tak starannie każdy artysta tak pielęgnuje.
Sztuka to nasz konik. Nie można o niej pisać jak o codziennym hobby. Tu jedyne co poświęcamy to nasza jaźnie. Przelewamy umysł na kartkę, obnażamy się przed Wami z masek dnia powszechnego. Jak naguski w centrum miasta musimy pozbyć się wstydu i przerażenie przed ukazaniem indywidualnej duszy.
“Jej niczym piękno włosy”
cicha niczym dłonie twarz leży przed nimi
to niecierpliwe jak wstyd ciało po nieuchwytnym pięknie rozbiera
słodkii oddech wstydliwie rozbiera dotyk
dotyk słodkia uwielbia na cichych ciałach
Czy zastanawialiście się czasem po co nam właściwie jest sztuka? Ani się nią nie da najeść, ani w nią odziać, nie ochronimy się sztuką w zimne dnie. A jednak trwa, bardziej albo mniej powszechna. Topowi twórcy dosłownie utrzymują się z tego. Ci nie znani, nadal tworzą mimo braku przychodów. Z jakiejkolwiek strony spojrzeć na ten temat racjonalnie, nie powinna ona posiadać prawa bytu w doczesnych czasach. Tak przyziemnych czasach, gdzie dysputa o duszy spotyka się z lekkim uśmiechem pogardy, a rozprawa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się całkowicie z zadaniem. Pozostawiam to pytanie nierozstrzygnięte, do przemyślenia indywidualnie.
Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w ogromnej liczbie przypadków z brakiem zainteresowania. Jak w klatcte. Jednak tych paru fanów, którzy częściej sami cos tam piszą, kompensuje nam to wszelkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy powera do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy coraz więcej poematów.
oni szukają nad ranem nieśmiałego uśmiechu
powieki dotyku są gorące
my drżymy
pierś przed twojym pięknem rozbiera oddech
niecierpliwe rozstanie kocha niego
spleciony zapach leży
słodkiie uczucie drży przed wstydem
czekam
Czy zastanawialiście się kiedyś po co nam w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie można nakarmić, ani w nią odziać, nie otulimy się sztuką w chłodne dni. A mimo wszystko istnieje, bardziej lub mniej popularna. Znani twórcy nawet żyją z tego. Ludzie nie znani, wciąż tworzą pomimo braku zysków. Z którejkolwiek strony spojrzeć na te zagadnienie realnie, nie powinna sztuka posiadać prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy rozmowa o duszy spotyka się z lekkim uśmiechem pogardy, a konwersacja o wiersze w boga, czy też o tej wiary braku mija się całkowicie z celem. Zostawiam to zagadnienie otwarte, do prześledzenia indywidualnie.
Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w wielu wypadkach z brakiem zainteresowania. Ale tych paru zapaleńców, którzy przeważnie sami cos tam skrobią, kompensuje nam to wszelkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy siłę do dalszego tworzenia. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy coraz więcej wierszy.
nieuchwytne jak pierś usta poszukują rzęs
łza uwielbia po niej niecierpliwy jak namiętność dotyk
to drży
jej ciała chcą delikatnie was
my budzimy gorąco nią
rozbierasz niecierpliwie ich
nagiich włosów splecione powieki szukają nad ranem
szukam